Geschiedenis

Amandelen

Amandelen

Geschiedenis van de amandel

Amandelen werden oorspronkelijk geteeld in warme, droge klimaten zoals West-Azië en verspreidden zich gestaag richting het westen, naar het Middellandse Zeegebied. Er zijn tal van bijbelse verwijzingen naar de amandel. Resten van amandelen, maar ook hazelnoten, kastanjes en walnoten, zijn geïdentificeerd in verkoolde resten van de uitbarsting van de Vesuvius in het jaar 79 n.C. nabij Pompeii.
In het jaar 716 n.C. werden de noten geïntroduceerd in Noord-Europa, via een handvest van de koning van Frankrijk aan een klooster in Normandië. In 812 beval Karel de Grote dat amandelbomen geplant moesten worden op de koninklijke gronden.
Tijdens de vier eeuwen na de dood van Mohammed in 632, spreidde zijn rijk zich uit van Spanje in het westen tot de Chinese grens in het oosten, een bereik van zo’n 7000 mijl. Toen de Arabieren Perzië veroverden, kregen ze de smaak van amandelen te pakken. In Bagdad was harisa een populair gerecht, een stoofpot met vlees en groenten, geserveerd met een saus die verdikt werd met amandelpoeder.

In de Middeleeuwen gebruikten veel goochelaars een amandelstaf voor het uitvoeren van hun hocus-pocus. Gevorkte amandeltakken werden net als hazelaartakken gebruikt als wichelroedes voor wichelroedelopen, voor het opsporen van begraven schatten en voor het vinden van ondergronds water. Ook werden zowel de noten zelf als de amandelolie die eruit geperst werd al door heel Europa gebruikt in gerechten.

In de periode van de kruisvaarders, de 11e tot de 13e eeuw, werden de handelsroutes naar het Oosten weer heropend. Zo brachten de kruisvaarders nieuwe methoden van koken, en exotische specerijen terug naar West-Europa. Europeanen kregen de smaak van Arabische gerechten te pakken, en ontdekten zo romige amandelsauzen, snoepgoed met amandelen, zoals noga en marsepein, wat wordt gemaakt van gemalen amandelen in een suikerpasta.

Er is een inventarisatieverslag van de keuken van de koningin van Frankrijk in 1372, waarin slechts 20 pond suiker staat vermeld, maar wel niet minder dan 500 pond amandelen. In de 14e eeuw groeiden amandelen al op sommige Griekse eilanden. In 1411 werden tienden (belasting) geheven op amandelen, honing en sesamzaad in Cyprus.

Amandelen waren zeer populair in Engeland, waar ze door de Romeinen al zeer vroeg waren ingevoerd. Zo vinden we in een koninklijk kookboek, gedateerd in de 14e eeuw, aan het hof van Koning Richard III, ingrediënten zoals Creme of Almond, Grewel of Almond en Cawdel of Almond Mylke. Shakespeare maakte vaak verwijzingen naar amandelen, die werden beschouwd als een heerlijke delicatesse. In de late 16e eeuw waren amandelbomen al een gemeengoed in de Londense tuinen en boomgaarden. Als een symbool van geluksbrenger zijn amandelen al eeuwenlang onovertroffen. Gekonfijte amandelen worden als goed gebruik verdeeld bij o.a. Griekse bruiloften om een lang leven en geluk symboliseren.
In 1597 schreef John Gerard in zijn beroemde kruidenboek dat vijf of zes amandelen voorafgaand aan het drinken van alcohol ervoor kon zorgen dat een man minder dronken werd. Misschien staat dit kwakzalversadvies wel aan de basis van de hedendaagse borrelnoot…. Amandelen werden ook veel toegepast ter behandeling of voorkoming van welvaartsziekten. Koninklijke families lieten de noten toevoegen aan zware vleesgerechten om deze eenvoudiger te laten verteren.

De teelt van amandelen verspreidde zich van Griekenland en Italië naar Noord-Afrika, Spanje, Portugal en Frankrijk. Vanaf de middeleeuwen tot aan de 18e eeuw werd een melkachtige drank gemaakt door amandelen en walnoten te blancheren (het verwijderen van de dunne vlies door middel van stoom of heet water), vervolgens de noten tot een fijn poeder te vermalen, dat in water werd opgelost tot een melkachtige consistentie.

Tegen het einde van de 18e eeuw werden eetbare amandelen geplant in de Spaanse missies in de VS tussen San Diego en Santa Barbara in Californië. Het vochtige en mistige klimaat bleek echter ongeschikt voor de amandelteelt. In New England en enkele Midden- Atlantische staten werden in het begin van de 19e eeuw pogingen gedaan om de noten te kweken, maar hier was het de vorst in het voorjaar die de delicate amandelnoten vroeg in het seizoen beschadigde. Halverwege de 19e eeuw werden ze van boomkwekerijen in New York naar Californië gebracht. Verschillende gebieden in noord – centraal Californië bleken uiteindelijk wel geschikt voor commerciële productie van amandelen.

Eten & kookboeken (300x250)

Schrijf een reactie. Is deze pagina nuttig voor je?

*