Amandelteelt

Amandelboom

Amandelboom

Amandelboom

De amandelboom is een sierlijke, middelgrote boom, die sterk lijkt op de perzik, pruim en abrikoos. De amandelvrucht is vergelijkbaar met een perzik, en bestaat uit een eetbare zaad of pit, een schil en een buitenste romp. Eenmaal volgroeid splitst de romp open. Wanneer deze gedroogd is, is deze gemakkelijk gescheiden van de schil. Het belangrijkste verschil tussen een perzik en een amandel is dat het zoete, weelderige buitenste vruchtvlees van de perzik wordt gegeten terwijl de pit met het zaad erin wordt weggegooid, terwijl van een amandel juist de pit wordt gegeten, terwijl het dunne, vezelige buitenste vruchtvlees wordt weggegooid.
Een amandelboom kan groeien tot een hoogte van 7 tot 10 meter. Het hout is harder dan dat van de perzikboom. Ook leeft een amandelboom langer dan een perzikboom. De randen van de bladeren zijn fijn getand. De amandelboom heeft een mild, mediterraan type klimaat nodig om te bloeien. Het eindproduct is een noot die een harde, dikke schil heeft, en een lage verhouding van eetbare noot tot schil.

Lees ook: 12 redenen waarom amandelen gezond zijn

Soorten amandelen

Er zijn twee basistypen van amandelen: zoet en bitter, met een aantal tussenliggende soorten. De zoete amandel wordt gekweekt voor de eetbare noten. Bittere amandelen worden geteeld voor hun bittere amandelolie, die wordt gebruikt als een smaakstof en als ingrediënt in cosmetica. Terwijl de zoete exemplaren voedzaam en gezond zijn, kunnen rauwe bittere amandelen een cyanide vergiftiging veroorzaken als ze worden ingeslikt. Ze kunnen hoofdpijn, duizeligheid, spiersamentrekkingen, ademhalingsstoornissen en zelfs de dood veroorzaken. De hoeveelheid bittere amandelen die veilig gegeten kan worden hangt af van het lichaamsgewicht, een volwassene kan tussen de 10 en 15 stuks eten, kinderen minder. Gelukkig zorgt hun bittere smaak ervoor dat de kans klein is dat een dodelijke dosis wordt geconsumeerd. Hoe bitterder de smaak, hoe giftiger de amandel.
Naast de gekweekte amandel zijn er meer dan dertig wilde of kleinere soorten.
Van alle Europese varianten is de Jordan een van de bekendste rassen. Deze naam is waarschijnlijk een verbastering van het Franse jardin, wat tuin betekent. Er zijn weer andere, superieure amandelvarianten ontwikkeld in Californië. De belangrijkste daarvan is de Nonpareil, die goed is voor 50% van de totale Californische productie. Deze noot heeft een flinterdunne en zachte schil. Andere bekende amandelrassen zijn: Mission, Merced, Carmel, Ne Plus Ultra, Thompson en Peerless.

Gerechten met amandelen: lekker, gezond en origineel

Amandelteelt

Omdat de bloemen van de meeste amandelvariëteiten niet zichzelf kunnen bestuiven, is het nodig om twee of meer wederzijds compatibele variëteiten die op ongeveer hetzelfde tijdstip bloeien door elkaar te planten voor een succesvolle bestuiving en bevruchting. De kleverige, zware pollen worden voornamelijk overgedragen door bijen, die in februari de boomgaarden in gestuurd worden, als de amandelbomen beginnen te bloeien. De honingbij is van essentieel belang voor de productie van amandelen.
Net als de hazelnoot is de amandel moeilijk is te enten en wordt het ras niet afhankelijk van de geplante noot,  dus worden amandelen voortgeplant door verschillende technieken, zoals het enten van de meest wenselijke variëteiten op een stevige onderstam.
Amandelbomen worden op een plantage zo’n 8-10 meter uit elkaar geplant. Takken worden geleid en gesnoeid,om verdringing en concurrentie te voorkomen, en om ruimte te laten voor ​​mechanische apparatuur die onder de takken door moet kunnen.
Het duurt drie tot vier jaar tot een amandelboom fruit gaat produceren, en dan nog drie tot vier jaar om het stadium van volwaardige productie te bereiken. Het bemesten amandelbomen met stikstof is uiterst effectief.

Amandelteelt

Amandelteelt

Verwerking van amandelen

Als de amandelvrucht volwassen wordt, begint zijn bolster open te splijten. Meestal worden de noten mechanisch geoogst: een mechanische klopper schudt de bomen, waardoor de noten op de grond vallen. Veegmachines verzamelen de noten, waarna ze worden vervoerd naar schilmachines om de leerachtige bolster te verwijderen. Deze bolsters worden gebruikt als veevoer.
De noten worden daarna gedroogd, tot een vochtgehalte van minder dan 8%. Voor langdurige opslag, moeten de noten worden gerookt en bewaard worden bij temperaturen onder 5° C, om worminfecties te voorkomen.
De amandelen worden vervolgens afgeleverd bij een verpakkingsbedrijf om te worden gedopt, verwerkt en verpakt. In het verwerkingsbedrijf worden de noten machinaal gekraakt, waarbij de pitten worden gescheiden van de schillen. De schillen worden weggeblazen en worden gebruikt bij de vervaardiging van houtskool briketten, of als ruwvoer voor vee. Ook worden de schillen verstookt als biobrandstof om elektriciteit te produceren.
De amandelpitten worden vervolgens gesorteerd. Gebroken, verkleurde of beschadigde exemplaren worden gebruikt voor andere toepassingen, terwijl de topkwaliteit pitten worden gereinigd, door een elektrisch oog gesorteerd op grootte, en tenslotte met de hand gecontroleerd. Kleinere amandelen worden gebruikt bij de vervaardiging van chocoladerepen, terwijl de grotere als borrelnoot eindigen, al dan niet geroosterd.

Gepelde amandelen worden onderscheiden op ras, formaat en bewerking  (naturel, geblancheerd, gebrand). 98% van de amandeloogst wordt gepeld verkocht, terwijl slechts 2% wordt verkocht in de schil. Naturel zijn ze uit hun schil, maar hebben ze nog steeds hun bruine vlies en van geblancheerde amandelen is zowel de schil als de vlies verwijderd.

 Lees ook: 5 redenen waarom amandelen goed zijn voor sporters

Eten & kookboeken (300x250)

Comments

  1. voigt says:

    Dankie dit het gehelp

Schrijf een reactie. Is deze pagina nuttig voor je?

*